Güncelin Güncesi

Burası dünya .

"Sen yorgunluk diyarında, rahatlık arıyorsun!"

Gönül, incelikten dokunmuş bir sırdır,

Kırılır ama dile gelmez,

Yanılır ama kin tutmaz,

Bir bakışta karar verir bazen;

?İşte bu,? der, ?yüreğim buraya ait...?

Zamanla yorulur belki,

Ama hâlâ bir çiçeğin açışına sevinir,

Bir çocuğun gülüşünde teselli bulur,

Çünkü gönül;

Kir tutmaz bir su gibi,

Akmayı, arınmayı ve affetmeyi bilir?

Yaşamın amacı anlamı bulup onu yaşamına uygulamaktır. Güzel olan varmak değil yürümektir ?

https://youtu.be/S6hKnsn11w8?si=E4XXCHg2jmARwvkr

sevgili güncem;

Kendine verdiğin değer,

başkasının sana vereceği değerin referansıdır.

Varlığının değerini bil?

sevgili güncelim

biliyorum

sen de biliyorsun; bazı keliemeler kitaplardan değil kalplerden çıkması kıymetlendiriyor yaşamı..

"Eylül 'dü.

'Di'li geçmiş zamandı yaşadığımız..

Eylül 'dü...

Okullar bile açıldı.

Ben sana açılamadım mı?

biliyorum ;

-ceylandın seni bir kere korkutmuşlardı

seke seke kaçıyordun

lokman hekim olsam ne çıkar

seni bir kere korkurtmuşlardı

bil

senden sonra ben de korktum

ördüğün duvarlarına duvar ekledim...

..

vahşi hayvanlar gibi et parçaları peşinde koşuyorlar

her fiyattan et satılıyordu

yeter ki para konuşsun

...

örülen duvarlar arkasında mapus kaldım...

artık usulca hazırlık yapmalıyım;

2026' yeni kitabımın çıkacağı yıl olmasını istiyorum..

hayırlısı neydi, doğrusu ne zamandı karar verici ben değilim. Sabretmek bana ve bireye düşen.. Ne kadar zorlansak da inanmak ve teslimiyet gereklidir. Olacak olan doğru zamanda ve doğru yerde olacak...

"gerçek şu ki; otogarlar düğün salonlarından daha samimi sarılmalar görmüştür ve hastane duvarları da cami duvarlarından daha fazla inanan."

ne anlamlı bir cümle; hele tamda bu zamanda haklılığı ortaya güneş gibi çıkıyor sevgili günlük.. Oysa bu cümle benden önce senden önce sizden önce söylenmiş..

"Halk aşksızsa sokaklar

banka dükkânlarıyla doludur"

bugün şehrin parıltılı sokakları hatta neredeyse artık evlerde; evde ki her bireyin cebinde...

Sevgili günlük; biliyor musun yeryüzü, şiirleri ezbere bilen bir çocuk gibidir.

Bundandır ki hep çocukluğumuza özlem duyuyoruz. Yeryüzünü yaşama arzusu; oysa bir yanımızda eksiklik durmaksızın büyüyor. Çocukken büyüme isteklerimiz büyüdükçe tersine işleyen saat gibi bu seferde çocuk kalma çabamız.

Saflık ve masumluğa ulaşma iç güdüsü..

sevgili güncem; ansızın sana gelme ihyitacı hissettim;

insan dönüp dönüp kendisine gelmiyor mu?

Biliyorsun dünya bana doğru dönüyor, ama kimseyi yakınıma getirmiyor ; hele hayatımıza mihenk taşı olanları. Onlar ki addaya binip uçup gittiler. Mesela sevgili babacığım. Anneciğim.. Sadece güneşi alıp uzağıma götürüyor..

Yaşama arzusu dersen o bambaşka...

Bazen öyle an geliyor ki not düşüyorsun.. Yaşamın tüm çirkinliklerine olumsuzluklarına rağmen öyle güzel bir anı yaşıyorsun ki.

Toprağın derinliklerine kök salıyor. yeryüzünün karanlık sardığı zaman o güzel an ortaya çıkıp karanlık bulutları rüzgarıyle süpürüp güneşi ve mavi gökyüzünü sunuyor sana.. Kırk yıl hatırı kalan kahve misali..

Sohbahar ve Yağmur

Sonbahar, sadece bir mevsim değil; dünyanın yorgun bir nefes alışı. Ve şimdi, o nefes, pencere camlarına düşen yağmur damlalarının uğultusuyla duyuluyor. Bu gri, ıslak perdenin ardında, kulaklıklarımdan sızan ses ise nehirlerin, trenlerin ve kaybedilmiş aşkların sesi: Attila İlhan?dan "Kaptan." şiirini aklıma getiriyor.

Yağmur, Kaptan?ın Paris sokaklarında, Café de l'Écluse?ün loş ışıklarında bir grog yudumlarken hissettiği yalnızlığı yansıtıyor. Her damla, onun "büyük bir hayal kuran" gönlünün, "kur?an?daki bütün belâlara" razı oluşunun yankısı.

"Ellerim yağmura açılmış sakallarım ıslak," dizesi,bana bütün bir mevsimin resmini gösteriyor . O ıslaklık, sadece fiziksel bir durum değil; ruhun, aşkın ve hayal kırıklığının getirdiği o büyük kederin dışavurumu. "Sahici bir kaptanmışım gibi tükürüyor" derken, aslında tüm dünyanın alaycı bakışına bir meydan okuma fırlatıyor.

Yağmurun sesi, camlara dayanan alnımın hüznüyle birleşiyor. "Kaptan," bir yere ait olamamanın, Montmartre metrosunda bile sevdiğini gözden kaybetmenin, bu an, bir meditasyon gibi. Dışarıdaki dünya yavaşlamış, sanki bütün kent o tok sesime kulak vermiş. Ve ben, o "eflatun gözlerini bir grog kadehinde unutan" Kaptan?ın gemisine sığınmış, sonbaharın ıslak melankolisinde derinlere doğru yol alıyorum. Çünkü bu yağmur, bütün kaybedilmişleri fısıldıyor yeryüzüne..

hayat pamuk ipliğine bağlı; yaşadın mı hücrelerin duyumsayacak! Çünkü tekrarı ve yarını yok. Varsa tam şu an var.. Sevincini hüznünü acılarını duyumsayacaksın. Acılara da değer vereceksin ki mutluluğun gerçek olsun. Gülüşlerin kalbinden gelir o zaman..